Droombeelden van de verweesde stad


'Een foto is voor mij nooit het eindresultaat, maar altijd de opzet om tot een schilderij te komen. De foto is voor mij een alibi om aan de slag te gaan.' Mirjam Hagoort, dochter en echtgenoot van een architect, fotografeert bij voorkeur ontheemde stadlandschappen, die als uitgangspunt dienen voor haar schilderijen, tekeningen en collages in gemengde technieken. Verweesde gebouwen, verlopen industrieterreinen of lege pleinen intrigeren haar het meest. 'Al gaat het me zelden om de gebouwen of fenomenen zelf. Het is mij te doen om de verhouding tussen licht en donker, de contrastwerking tussen details en het droombeeld dat ze opwekken. Vaak zijn het beelden die tegelijkertijd blij en weemoedig stemmen. Ik noem het: droevige schoonheid.' Mirjam Hagoort (Rotterdam, 1961) volgde van 1980 tot 1985 de opleiding Textiel monumentaal aan de Koninklijke Academie voor Beeldende Kunsten in Den Haag. In 1985-1986 plakte ze daar nog een jaar schilderen & tekenen aan vast op de Academie voor Beeldende Kunsten in Rotterdam. In 1989 won zij de Koninklijke Subsidie voor Vrije Schilderkunst en in 1991 kreeg zij een Projectsubsidie van de gemeente Amsterdam.

Mirjam Hagoort combineert haar vrije werk met opdrachten, voornamelijk voor interieurontwerpen. Al dan niet in samenwerking met architecten ontwerpt zij screens en raambekleding, interieurpanelen, wand- en glasdecoraties en grafisch behang. Ook daarvoor vormt haar uitgebreide fotoarchief, samen met een bescheiden collectie herbaria, steeds het uitgangspunt.

Tekst: Bas van Lier